Het muziekcafe - For the love of music

Wombats

Let's dance to Joy Division van The Wombats beheerst al geruime tijd mijn Ipod. Sinds deze week is hun debuutalbum A guide to love, loss and desperation officieel uit in Nederland. Ik moet hem nog binnen krijgen maar gelukkig kan ik er wel al van genieten via de luisterpaal op 3voor12. Daar zijn ze deze week ook elke avond om 19.00 te zien. Met hun optreden op London Calling van een week of twee geleden.

Let's dance to Joy Division

Geniet hier van hun "hit" Let's dance to Joy Division. Het is nog even afwachten of de single ook uitgebracht zal worden in Nederland als zodanig. Het zou wel goed gepland zijn aangezien de film Control van Anton Corbijn over het tragische leven van Joy Division zanger Ian Curtis momenteel in de bioscoop draait.

Kane optreden De Kuip

Dus Kane gaat optreden in De Kuip. Mijn eerste reactie was dat ik mijn schoen op wou opeten als het ze lukt dit uit te verkopen. Alleen weet ik hoe vies een schoen smaakt. Mijn tweede gedachte was dan ook dat ze misschien wel populairder zijn dan ik denk. Eigenlijk draai ik alleen hun debuutalbum nog regelmatig. Daar staan een aantal echt goede nummers op. Hun tweede album bestaat eigenlijk uit één lang uitgerekt nummer. Terwijl het interview in Oor zoveel goeds beloofde. Dinand Woesthoff had notabene een kartonnen Elvis in zijn werkkamer staan waar hij de nummers van dit album voor het grootste gedeelte schreef.

Kane nog een band?

Als iemand in zijn leven zulke dramatische momenten meemaakt als Dinand Woesthoff van Kane dan moeten daar toch automatisch goede nummers uitrollen? Het derde album vond ik echter weer tegenvallen. Het is helaas van die nietszeggende stadionrockmuziek geworden waar het eerste album nog zo veel urgentie uitstraalde. Misschien moet hij eens teruggaan naar de originele bezetting van Kane. Om de haverklap mensen de laan uitsturen doet overigens de vraag oproepen waarom hij nog onder een bandnaam opereert. Het leuke van een bandje is toch dat je het samen doet?

Kane populair?

Misschien moet je de electrische gitaar eens een tijdje weg zetten Dinand en neem alleen die nummers op die staan blijven als een huis, ook als je ze geheel gestript op een akoestische gitaar speelt. Maar misschien heb ik het wel bij het verkeerde eind en is Kane gewoon enorm populair.

Ik eet nog liever mijn schoen op dan mijn ongelijk toe te geven. :)

Anouk nieuwe single good God

Toen ik Anouk haar nieuwe single Good God voor het eerst hoorde dacht ik dat haar echtgenoot (momenteel opererend onder de naam Postman) nu toch wel een erg grote vinger in de pap kreeg. Ongetwijfeld de officieuze reden waarom haar band de benen heeft genomen.

Anouk als Joss Stone is even wennen. Maar halverwege gaat ze helemaal los om te eindigen zoals Janis Joplin, die voor eeuwig mijn muzikale hart heeft gestolen. Als Anouk deze weg gaat mag ze hem overnemen van Janis Joplin. En haar (ex-)band heeft het zo bij het foute eind. Een topplaat!

Scram C Baby op tournee

Scram C Baby gaat op tournee! En ja, dat is uniek. Zo vaak heb je de kans niet om het best bewaarde rockgeheim van Nederland op een podium tegen te komen. Ik raad je dan ook aan om morgen af te reizen naar Paradiso, Amsterdam. Het optreden zal worden opgenomen voor een later uit te brengen live cd. Zorg dat je er bij bent!

Porcepine Tree in concert

Het bleek een avond vol unieke gebeurtenissen te worden. Om te beginnen was het de eerste keer dat ik een uitverkochte, van mensen dampende Melkweg meemaakte. En dat was al een ervaring op zich. Maar ik werd ook pas voor de tweede keer in mijn leven compleet overdonderd door een voorprogramma. Zo zeer dat ik compleet uitzinnig een half uur na het optreden - nog steeds sidderend van puur geluk - één van de gitaristen vroeg naar de bandnaam. Het antwoord ging in mijn euforie jammer genoeg verloren. Maar gelukkig bood internet een dag later soelaas. Tik Porcepine Tree in en je komt als vanzelf uit bij Pure Reason Revolution. Ik las dat hun debuutalbum al enige tijd uit is en bedolven onder de superlatieven.

538 en 3FM met oorkleppen op

De eerste keer dat een voorprogramma bijna net zo goed als de hoofdact was, is alweer enige jaren geleden. Outlandish opende in Ahoy voor het eerste concert in jaren van Santana in Nederland. Vlak na het uitkomen van Supernatural. Ik ben sindsdien hun grootste fan. Daarom ook in het Muziekcafe binnenkort extra aandacht voor hun album Closer than vains dat vorig jaar uitkwam. Ik snap nog steeds niet hoe de muziekpolitie van 538 en 3FM dit album vol potentiele hits hebben weten te negeren. Wij hebben dit in ieder geval niet gedaan getuige hun nummer 21 notering in de Top 47 van beste albums uit 2006 volgens het Muziekcafe.

De comeback van...

In verband met vakantie in het buitenland was het Muziekcafe twee weken onbemand. Hopelijk heb je je er evengoed weten te vermaken. En door de stroomstoring in San Francisco bleek het eerder deze week nog niet mogelijk een bericht te plaatsen omdat de servers van Web-log.nl daar gesitueerd staan.

De geest van Pink Floyd

Er is de afgelopen weken heel veel gebeurd maar laat ik met het belangrijkste beginnen. Want wie had dat gedacht. Dat ik na Camel ooit nog eens naar het concert van een progrockband zou gaan. Porcupine Tree is echter een geval apart. Een bijzondere band. De geest van Pink Floyd waakt nog steeds over hen na acht albums. Als een beschermengel. Ook al zijn ze al lang andere wegen ingeslagen. En is frontman Steven Wilson geen Roger Waters en zeker geen David Gilmour. Zijn stem en manier van zingen vertoont eerder overeenkomsten met singer/songwriter Tom McRae.

Een rockende progrockband

Er schuilt een Kurt Cobain in Steven Wilson waardoor Porcupine Tree echt rockt waar de meeste progrockbands dat niet doen. Al doet de genrebenaming anders vermoeden. Progrock. Wat is het nu precies? Intelligent is een veelgehoorde aanduiding. Het banale (zoals het door de intelligentsia wordt ervaren) is uit de rock 'n roll gehaald. Wat je overhoudt zijn veelal ietwat saai aandoende nummers van minimaal 7 minuten waarin zeker enkele minuten virtuoos gesoleerd wordt. Het is altijd een conceptalbum waarop een verhaal verteld wordt dat vaak over de verre toekomst handelt. In ieder geval zijn de muzikanten dol op science fiction. Dat is progrock in een notendop.

Melkweg concert

Porcupine Tree is het genre ontstegen. Ze zijn een wereldband geworden. Misschien is het maar beter dat niet te veel mensen daar achter komen. Dan kunnen we ze blijven zien in kleine gelegenheden zoals de Melkweg (als de gemeente Amsterdam het dreigende faillisement ten minste afkoopt). Toch wil ik jullie vertellen hoe goed het concert wel niet was. Daarom heel gauw een verslag van hun optreden met een glansrol voor de band in het voorprogramma.

Nieuws over The Stoic

The Stoic:       We're working on the album.

                                                                                    Robert 28jan07

The Stoic: leuk bandje, goede nummers, toffe show.

The Stoic maakt muziek met z’n drieën. Als ik de oefenruimte binnenstap snap ik meteen waarom. De ruimte is piepklein. Ik pas er nog net bij. Dus zo gaat de gemeente om met haar lokale helden. Wel subsidie aanvragen voor een ijsbaan maar met de hand op de knip regeren waar het om het belangrijkste in het leven gaat: muziek.

Wil je wat horen?  Had je nou maar oordopjes meegenomen hè,” zegt drummer Bas de Vries met een grijns op z’n gezicht. En ik word werkelijk weggeblazen. Blijkbaar is er ook niet meer nodig dan de heilige rock ’n roll drie-eenheid gitaar, bas en drums.

Talk of the town

The Stoic, naast Bas de Vries bestaande uit Jeroen Overman op bas en zanger/gitarist Robert Bakker, maakt (pas) sinds een jaartje samen muziek. Ze zijn verbaasd te horen over de impact van hun bestaan, nu al. “Wat? Wordt er geroddeld of we uit elkaar gaan?”

Ik ben op mijn beurt verbaast dat de band pas een jaar bij elkaar is. Dat moet dan vlak voor de 2005 editie van Noordhollands Glorie tot stand zijn gekomen, waar ze alles en iedereen wegbliezen met hun laconiek-energieke performance. In de voorronde althans. De band knikt. Dat was één van hun eerste optredens. “Niet omdat we zo graag een prijs wilden winnen, maar als beginnend bandje is het nu eenmaal moeilijk om aan optredens te komen.” Het succes van NH Glorie veranderde dat. “Na de zomer was er elke week wel een optreden.”

Ter afronding van de hectische beginperiode is er vanaf augustus een DVD verkrijgbaar. Hierop is elk nummer van een ander optreden afkomstig. Robert:“We zijn begonnen aan het schrijven van nieuw materiaal. Nu worden we vaak nog in één hokje gestopt met grunge (Nirvana red.) en daar willen we vanaf. We zijn op zoek naar andere invalshoeken met meer ruimte voor improvisatie. Stijlen die met elkaar contrasteren en voor een spanningsboog in de muziek zorgen. Een grensverleggend en wereldschokkend bandje zullen we nooit worden, maar een platendeal zit er dan misschien wel in.” Momenteel moet alles daar dan ook voor wijken. “Als we alledrie in vorm zijn, is het gewoon een heel leuk bandje!” vult Bas aan. En daar draait het toch ook om. Leuk bandje, goede nummers, toffe show. 

What the world needs

Wat mij betreft mag het tweede hoofdstuk uit het spannende jongensboek over The Stoic van start gaan. Ik kan niet wachten om het te lezen. Ondertussen blijf ik stiekem dromen dat de geest van Kurt Cobain in hun muziek blijft rondwaren. Want dit is de muziek die de wereld momenteel nodig heeft.

Klik hier om een fragment te beluisteren.

Meer info? Kijk op www.thestoic.tk. 

Jack Stafford:Songschrijver, 06-pooier, modekoning

Van het weekend lag de eerste cd Exes nog in de speler en het was of hij het gehoord had. Want gisteravond liet Jack Stafford weer van zich horen. Dé Jack Stafford van de Jack Stafford Foundation. Songschrijver en beschermheilige van de independent music in Nederland met de vele door hem georganiseerde festivalletjes in Amsterdam voor zielsverwanten. 06-pooier Op het debuutalbum Exes flirtte Jack Stafford met het fenomeen conceptalbum. 14 liedjes over veertien exen. Voor de single Call me gaf hij zich uit als 06-pooier. Niemand had door dat het 0900 nummer op het hoesje niet fake was en dat je Jack echt zelf aan de lijn kreeg als je het belde. Of misschien had gewoon niemand de single gekocht? Het zorgde er wel voor dat de videoclip op MTV te zien was, maar van een door-braak is nog steeds niet echt sprake. Modekoning De op en top Engelsman woonachtig in Amsterdam pro-beert het nu weer eventjes in zijn geboorteland met een aantal optredens. En blijkbaar is de band veranderd in een singer-songwriter duo. Ach, van Jack Stafford kun je alles ver-wachten. De eerste modeshow met door hem ontworpen kleding op de catwalk, ligt al weer enige tijd achter ons. Hoe interessant ook, ik hou toch het meest van de liedjesschrijver Jack Stafford. Luister naar zijn laatste wapenfeit, The Love Drug.

Andrew Dorff

Ik behoor tot de categorie mensen die denkt bijzonder te zijn. Dat er niemand is zoals hen. Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Constant ben ik op zoek naar bevestiging dat het niet zo is. Dolblij ben ik dan ook te lezen dat het werkelijk stikt van de Ryan Adams zielverwanten. Volmaakt gelukkig heb ik zelfs soortgenoten ontdekt die ook het bijzondere in de muziek van Fools Garden ontdekken. Al moet ik daarvoor wel afreizen naar Italië. Maar de grootste verrassing is dat ik ook niet alleen sta in mijn adoratie voor Andrew Dorff. Zijn enige officieel uitgebrachte cd dateert uit 1997 en kreeg de titel Hint of mess mee. Muziekblad Oor sprak in de recensie indertijd haar zorg uit voor het feit dat dit bijzondere talent getekend was door Sony Records. Iedereen die zich nog de jarenlange juridische strijd van George Michael met deze platenmaatschappij kan herinneren, zal begrijpen waarom. Spoorloos talent Ook in de Melkweg en Parkpop maakte Dorff dat jaar een onvergetelijke indruk en niet alleen op mij. Vraag dat maar aan Jan Douwe Kroeske die een 2 meter sessie met hem had. Een jaar later leek de naam Andrew Dorff nog slechts een naam uit het verleden en leek hij van de aardbodem verdwenen. Hij komt uit een beroemde familie. Broer Stephen Dorff heeft naam gemaakt met onder andere de film Blade en vader Steve Dorff heeft hits geschreven voor Barbra Streisand, Celine Dion en Whitney Houston. Jarenlang surfde ik over het internet om er achter te komen wat er met Andrew Dorff was gebeurd. Ik las echter alleen over zijn vader en zijn broer. Labelgenoot Ryan Adams En toen kwamen de geruchten. Dorff zou getekend hebben voor Lost Highway Records. Inderdaad, het label ook van Ryan Adams die toen inmiddels aan zijn opmars was begonnen. Op een gegeven moment verzeilde ik op de site Eil.com. Zij verkopen allerlei zeldzame persingen van singles en albums. En ook de demo die Andrew Dorff voor Lost Highway Records had opgenomen. Ik wachtte inmiddels al vijf jaar op nieuw materiaal waardoor ik niet het geduld meer had voor de officiële release. Die is er overigens ook nooit gekomen. Lost Highway Records wilde haar naam niet verbinden aan de 11 door Andrew Dorff opgenomen liedjes. Voor mij voldeden ze precies aan de inmiddels hoog opgelopen verwachtingen. Andrew, waar ben je?!! Lange tijd dacht ik de enige te zijn die in het dierbare bezit was van de demo Hungover and up (m.u.v. de kopie die ik aan Jan Douwe Kroeske gaf in de hoop hem hier in Nederland zonder label te kunnen pluggen.) Tot ik dit las. Het door mij zeer gerespecteerde Fileunder schreef over "mijn" Andrew Dorff. En dat niet alleen. De schrijver was net zo aan hem verknocht. En getuige de reacties op de log moesten er nog veel meer mensen zijn die er zo over dachten én denken. De laatste reactie dateer namelijk van dit jaar! Het zorgde ervoor dat ik mijn zoektocht weer hervat heb. Twee jaar geleden vond ik informatie dat Dorff zijn microfoon aan de wilgen had gehangen en songwriter was geworden bij liedjesfabriek Ash Street Music. Daar is hij inmiddels echter niet meer werkzaam. Is hij soms in de boom geklommen en heeft hij zijn microfoon er weer uit geplukt? Horen we binnenkort weer een teken van leven van hem? Ik bedoel, het in Nederland gesitueerde Munich Records is toch een prachtig label voor hem?